Het zwaartepunt van de wereldeconomie is al sterk opgeschoven naar het oosten. Vooral onder invloed van de snelle opgang van China en India, samen goed voor bijna 2.5 miljard inwoners, zal Azië binnen afzienbare het economische hart van de wereld vormen. Het Amerikaanse departement voor landbouw heeft een verrassend interessante macro-economische dataset samengesteld die deze evolutie voor de laatste 40 jaar treffend weergeeft. Naast de opgang van Azië valt de trieste situatie van Afrika op.

Azië wint, Europa verliest, de VS blijft op pas

Grafiek één geeft het aandeel weer van het mondiale BBP voor de Verenigde Staten, de 15 oorspronkelijke EU-landen, Azië, Latijns-Amerika en Afrika. Twee dingen vallen meteen op. Azië is inderdaad een economische grootmacht geworden. Eind jaren ’60 namen Aziatische landen slechts 13 procent van het wereldinkomen voor zich; veertig jaar later al bijna een kwart. Europa vormt het spiegelbeeld van deze evolutie en moest bijna 10 procentpunten prijsgeven. Opvallend is dat de Verenigde Staten, in tegenstelling tot Europa, standhouden en de hele periode blijven schommelen rond de 27 procent.

Vooral demografische achteruitgang

De relatieve achteruitgang van de Europese unielanden valt vrijwel uitsluitend toe te schrijven aan demografische factoren. Terwijl de EU 15 tijdens de jaren ’60 nog grosso modo 10 procent van de wereldbevolking huisvestten, is dit percentage bijna gehalveerd in 2009 (zie grafiek 2). Deze daling is veel minder uitgesproken in de Verenigde Staten. Terwijl Latijns-Amerika en Azië (niet afgebeeld) ongeveer stabiel blijven met respectievelijk iets van een 8 en 54 procent van de wereldbevolking, illustreert onderstaande grafiek de ongelooflijke bevolkingsexplosie in Afrika.

Bron: United States Department of Agriculture, eigen berekeningen.

Betere score per inwoner

De achteruitgang van onze regio is dus met andere woorden erg relatief. De situatie per inwoner geeft een veel rooskleuriger plaatje. Grafiek 3 geeft het reële inkomen per capita weer voor de VS en de EU 15 ten opzichte van het wereldgemiddelde. Ten opzichte van dit gemiddelde van ruim 4.000 dollar per jaar per inwoner in 1969 en iets meer dan 7.000 dollar in 2009, verdient men in ‘het westen’ ongeveer het vier- tot zesvoudige. Bekeken vanuit dit perspectief verliest Europa weinig of niets van zijn pluimen, wel integendeel. De kloof met de Verenigde Staten blijft ongeveer even groot, wat er op wijst dat de betere economische prestaties van dit land eveneens voor een heel groot deel te wijten vallen aan de sterkere bevolkingsaanwas en niet aan een sterkere inkomensgroei per inwoner. Tot slot kan opgemerkt worden dat de economische opgang van Azië niet automatisch ten koste gaat van de groei in OESO-landen.

Bron: United States Department of Agriculture, eigen berekeningen. 

Geen vooruitgang in Afrika

Grafiek 4 tenslotte geeft dezelfde informatie weer voor Azië, Latijns-Amerika en Afrika. Dit beeld bevestigt de goede prestaties van het Aziatische continent. Terwijl een gemiddelde Aziaat in 1969 nog slechts minder dan 1.000 dollar verdiende, is dit bedrag op veertig jaar tijd meer dan verdrievoudigd. Voor Afrika zijn de cijfers daarentegen ronduit dramatisch. In 1969 verdiende men gemiddeld 1.027 dollar in het zwarte continent (en dus meer dan in Azië). In 2009 staat dit bedrag op 1.219 dollar…

Bron: United States Department of Agriculture, eigen berekeningen. 

Reacties

Naam *
Code   

Voeg reactie toe